بهار دلکش

بهار دلکش رسید و دل به‌جا
از آن‌که دلبر دمی به فکر ما نباشد
در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن
که جنگ و کین با من حزین روا نباشد
عزیز دلم، صبحدم بلبل بر درخت گل خدا به‌ خنده می‌گفت
نازنینان را مه‌جبینان را خدا وفا نباشد
گر که با این دل حزین تو عهد بستی
عزیز دلم با رقیب من چرا نشستی؟
چرا دلم را عزیز من از کینه خستی؟
بیا در برم از وفا یک شب ای مه نخشب
تازه کن عهدی جانم که برشکستی
که برشکستی…