بنده عشق

فاش میگویم و از گفته ی خود دلشادم
بنده ی عشقم و از هردو جهان آزادم
طائر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق
که درین دامگه حادثه چون افتادم
♪♪♪
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد درین دیر خراب آبادم
سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض
به هوای سر کوی تو، برفت از یادم
♪♪♪
نیست بر لوح دلم، جز الف قامت یار
چکنم حرف دگر یاد نداد استادم
کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت
یا رب از مادر گیتی، به چه طالع زادم
♪♪♪
میخورد خون دلم مردمک چشم و سزاست
که چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم
پاک کن چهره‌ی حافظ به سر زلف ز اشک
ورنه این سیل دمادم، ببرد بنیادم