چِش آهویی

آتیش گیروندی تویی قلبی من
با برقی این چشایی آهویید
آخِر شیکوندی قفلی دل را تو
با مهر و با حرفایی جادویید
اِز بس اِزِت مهرا وفا ، دیدم
اِگه بخَی ، جونمو ، برات میدم
یادد میاد تویی حیاط موهادو خار میکردی
با دلی وامونده ای من، وای که چی کار میکردی
میجِستم و گل میسِدم تا رو موهات می ذاشتی
پاییز و با گلستونت بازم باهار می کردی
حالا که تو پیشی منی ، ای دلبرم یار
نه که ندونی
خب می دونی رویی چشام‌ جا داری
وختی باهام حرف میزِنی ،ای دلبرم یار
هر چی غمس
از دل میرِد ، شادی و شور میاری