غم ماه

رفتی و بعد تو باران به دلم راه گرفت
شب تنهایی من رنگ غم ماه گرفت
کوچه‌ها بی‌تو پر از خاطره‌ ای مبهم شد
خانه از عطر نگاه تو فقط ماتم شد
♪♪♪
هر کجا را نگریستم اثری از تو نبود
در دل آینه هم ردّی از آن گیسو نبود

رفتی و داغِ غمت آتشِ دل را سوزاند
خنده از روی لبم رفت و سکوت آمد و ماند
♪♪♪
بعدِ تو پنجره‌ها رو به غروب باز شدند
همه‌ی ثانیه‌ها در تبَت آشوب شدند

کاش باران بشویَد غمِ این دوری را
تا نبینم دگر این وسعتِ مهجوری را
♪♪♪
کاش روزی برسی، خنده به لب برگردد
بختِ خوابیده‌ی این دل به طرب برگردد