گندم

از ریشه چیدی هر چی کاشتم گرفتی از من هر چی داشتم

‏دردی که بعد تو بزرگ شد من اسمشو گندم گذاشتم

‏گندم که بی دونه نمیشه پرنده بی لونه نمیشه

‏وقتی که قلبش جلد میشه هیچ جا براش خونه نمیشه
♪♪♪

‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد

‏من بغض کردم دل آسمون بارید انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
♪♪♪

‏میبینی این غمی که پیله زد تو خونمه صدای ضربه های ریز استخونمه

‏برای این غمای کهنه من جوونم حیف اینی که داره میره ساده آره جونمه

‏این روزا خنده هامون خنده داره سرده تموم فصلامم خزون و برگ زرده

‏این حس دوباره قلبو تیکه پاره میکنه دلم تو کوچه مثل قلب دوره گرده