گریه که میکنی

اشکای ماسیده ابری که باریده
مردی که صد ساله نخوابیده
نزدیک من شو که برگ ریزون
من ساعتم با مرگ میزونه
♪♪♪
کابوس هر شبم بغض تو بود و بخش
گریه که میکنی میوفتم از نفس
کشیدی به آغوش اجازه ندادی بمیرم
کجایی که بی تو نمیتونم آروم بگیرم
♪♪♪
دل به خودم بستم از آدما خستم
جز خاطره چی مونده رو دستم
میبینی بی تو کم آوردم هزار دفعه مردم
چشماتو بستی زمین خوردم
♪♪♪
کابوس هر شبم بغض تو بود و بخش
گریه که میکنی میوفتم از نفس
کشیدی به آغوش اجازه ندادی بمیرم
کجایی که بی تو نمیتونم آروم بگیرم