هابیل

سرم خم شد واسه سربلندی تو ای یار

واسه پروازت سکو ساختم،فریاد

از اون روزی که از چشمات افتادم

به هر جای بلندی رسیدم خودمو پایین انداختم

راز تو رو به دیوار دلم بستم

دلم یاد گرفت که چطور زنجیر بسازه

من رازهامو به هر شاعری که بگم

میتونه تا عمر داره تصویر شاعرانه بسازه

چرا باید از اون دنیا بترسم؟

من همین جا جهنم رو به چشم خودم دیدم

تو رفتی و روز و شب رو به جون هم انداختی

درگیری ماه و خورشید رو هر شب به خوابم دیدم

تو هم مگه بچه ی همون آدم نیستی؟

که بخاطر هوس بهشتش سوخت(از بهشت رانده شد)

از همون اولشم آخر و عاقبت دنیا مشخص بود

از روزی که خون هابیل ریخته شد

بعد از تو بعضی شبا حال خرابم

به مرز دیوانگی و تب و لرز میرسید

تا میخواستم از فکرت بیرون بیام

جلوه ی دیوانه وار چشمات مرز رو به روم میبست

دلت سرد و چشمات مثل زمستان قطبه

دلم مثل یه خرمن پر از آتیشه

به کافرا گفتم که باهام چیکار کردی

گفتند:خدایا توبه،عجب کافریه!

چرا باید از اون دنیا بترسم؟

من همین جا جهنم رو به چشم خودم دید

تو رفتی و روز و شب رو به جون هم انداختی

درگیری ماه و خورشید رو هر شب به خوابم دیدم

تو هم مگه بچه ی همون آدم نیستی؟

که بخاطر هوس بهشتش سوخت(از بهشت رانده شد)

از همون اولشم آخر و عاقبت دنیا مشخص بود

از روزی که خون هابیل ریخته شد