کاشکی

کاشکی من خسروت بودم؛ نه فرهادت
کاشکی از عشق میمردم؛ نه در یادت
نامه ات را تا سحر با عشق بوییدم
بوی گلهای جنون میداد، فریادت!
♪♪♪
زندگی پیچیده شد چون کاغذی در مشت
دستِ تو سهراب تقدیر مرا می کُشت!
♪♪♪
اشک های آسمان بر صورت میخورد
نقشِ تو روح مرا تا آسمان میبرد
حال من از روز اول هم، همین بوده ست
هیچکس جز من؛ مرا اینسان نمی آزرد!
♪♪♪
رنج یعنی؛ دوری از آن کس که میخواهی
خاطرات خانه و یک حوض بی ماهی
حالِ آشوب مرا، دریا نمیفهمد
آتشت افتاده در این کاغذِ کاهی
کاشکی من خسروت بودم
کاشکی من خسروت بودم