ماه

من همان ابرم که از بس بغض دارد در دلش
حجمه ی سنگین او،بر روی ماه افتاده است
♪♪♪
آنچنان بیگانه گشتم با خودم که مدتی است
سایه ام پشت سر مردم به راه افتاده است
♪♪♪
قاب عکسی را تصور کن که طرح چهره اش
در گذار عمر از برج نگاه افتاده است
♪♪♪

ماه شب تارم ای صبر و قرارم
تو از این خانه مرو با من تو بمانُ
بر خانه بتابُ شب من را سحری