من بچه بودم که

من بچه بودم که اون اتفاقارو جلو چشام دیدم
بروم نیاوردم هر لحظه میمردم
تو خونمون هرروز جنگ جهانی بود
موجی شدم از بس حرفامو می خوردم
هر لحظه میمردم
هر گوشه از اینجا بارون بمب می شد
جاپای بابا باز وسیله گم میشد وسیله گم میشد
طوفان نبود اما هرشب میلرزید
بنیان این خونه دنیای وارونه
تصویر یک سفره که جمع شدن
دورش بزرگترین رویاست که خیلی هم دوره
یه دفعه زد به سرم که برم نباشم
تو ببین چی کشیدم که میخوام سرباز باشم
سرباز پراز غصه س خدمت پر از درده
مجبور شدم رفتم دنیا پرم کرده
با اینکه بدتر بود محیط پادگان
هم بی عدالتی هم گیرتو یگان
اما دلم میگفت نمیخواد برگردی
تا اینکه بهم گفتن تنها سفر کردی