پریوش

لبریز میشوم از مستانه نگاهت یک جرعه استکانم یک جرعه نوش جان کن سرم گرم نگاهت اگر کمی خمارت بنا اگرچنین است مرا خمار آن کن دوبال زشت خویی وبال گردنم شد از اینکه در سرشتم دو بال پرکشیدن به وسعت تو دیدن دو چشم دلربایت اگرکه پرگشاید دوبال آسمان کن خیال ورپریده به خواب من رسیده کمی به میل من باش کمی مرا به تن کن بپوش هرچه هستم اگرچه مست مستم اگرچه بدگمانم شبی مرا گمان کن به سرنوشت روکن به سرنوشت خوکن اگر نوشت تقدیر مرا به زشت خویی بتاب ای پریوش به روی زشت خویی اگرچه مصلحت نیست به مصلحت همان کن دوبال زشت خویی وبال گردنم شد از اینکه در سرشتم دو بال پرکشیدن به وسعت تو دیدن دو چشم دلربایت اگرکه پرگشاید دوبال آسمان کن خیال ورپریده به خواب من رسیده کمی به میل من باش کمی مرا به تن کن بپوش هرچه هستم اگرچه مست مستم اگرچه بدگمانم شبی مرا گمان کن