تنهایی

رفیق گلایه هام سازم

اونی که میدونه از رازم

تو این اتاق یه حنجره که کارش آوازه

با رد پای گریه هام ترانه میسازه

نوشتمو بازم ازت خوندم

تو نیستی و یه آه واموندم

رو کاغذای خط خطی

شوری به پا کردم

بازم دلم گرفته شد

تو رو صدا کردم

تنهایی دلگیره وقتی بی تو

دوباره میخونم از تو

ولی بی تو

منی که از تو گذشتم

دیگه خستم

منی که با تو

عهد شکستم

سکوتو شکسته فریادم

از همه زمونه آزادم

با لحظه های بعد تو همیشه میجنگم

شاید رسید به گوش تو

یه روزی آهنگم

از آدما بهونه میگیرم

از هر کسی یه جوری دلگیرم

منو یه درد بی صدا

که با منه بازم

نوازش صدای تو

رو هر نت سازم